Diagnoza medyczna

Diagnoza MedycznaPsychiatria jest nauką medyczną o zaburzeniach psychicznych, o ich rozpoznawaniu i o ich leczeniu. Aby rozpocząć proces postępowania medycznego trzeba stwierdzić proces chorobowy. Musi być więc wcześniej diagnoza, proces rozpoznania diagnostycznego.

Diagnoza psychiatryczna składa się z dwu elementów.

I.  Badanie fizykalne
II. Dodatkowe elementy procesu diagnostycznego:

1) wywiad – anamneza dotyczy różnych elementów; może dotyczyć życia, rodziny wyposażenia genetycz­nego, może dotyczyć spraw somatycznych, rozwoju psychicznego, kształtowania się osobowości. Może dotyczyć choroby. Status praesens  – obecny poziom funkcjonowania.
2) obserwacja – ma miejsce gdy sytuacja po wywiadzie jest nadal nie jasna;
Badania wspomagające proces diagnostyczny (krew, mocz, płyn mózgowo – rdzeniowy);
Badania OUN:
1) elektroencefalografia – EEG, jest bardzo ważna, ale jego diagnostyczność nie jest duża;
2) badanie naczyń O.U.N. (badanie tętna) – arteriografia O.U.N.;
3) tomografia komputerowa – badanie stanu anatomicznego danego narządu (stan narządu poznajemy po przez analizę przekroju);
4) rezonans magnetyczny – są to badania przekrojowe, ale zasada funkcjonowania jest inna – lepsza;
5) badanie neuropsychologiczne – może być czulsze od tomografii komputerowej;
Po tych badaniach możemy postawić diagnozę!

DIAGNOZA:
– objawy (symptomy), które łączą się w wiązki, albo zespoły – syndromy. Podobnie w rozpoznaniu czynią psychologowie.
– dążenie do określenia jednostki chorobowej;

Rozpoznanie objawów nie mówi nam nic o przyczynach, nie możemy więc rozpoznać jednostki chorobo­wej.  W diagnozie bardzo ważne jest poszukiwanie  przyczyny (etiologia – nauka o przyczynach chorób).
Nie znamy etiologii chorób nowotworowych. Jak więc je rozpoznajemy? Rozpoznajemy je poprzez patomorfologię (nauki o zmianach jakie zachodzą w ustroju pod wpływem procesu chorobowego) i patofizjologię .
biopsja – pobranie wycinka chorej tkanki i badanie pod mikroskopem;
prognoza – (poradnictwo) nauka o dalszym rozwoju choroby i jej podatności na leczenie;
klinika – nauka o syndromach i symptomach choroby;

Wiemy dużo o zmianach jakie choroba wywołuje w organizmie.
* symptomatologia – nauka o objawach;
* patologia – nauka o chorobach;
* patognonomiczny – typowy dla jednostki chorobowej;
* klinika, obraz kliniczny – obraz zespołu;
* patogeneza – mechanizm powstania w ustroju zmian chorobowych /czyli etiopatogenetyczne /;
Prognoza co do choroby może być zła, natomiast prognoza co do życia może być dobra.

Należy wprowadzić diagnostyczne standardy, aby za ich pomocą można było porównywać wyniki (standaryzacja chorób psychicznych jest trudniejsza, ale jest). Psychiatra orzeka zatem w sytuacji mniej ostrych kryteriów.

DYSCYPLINY MEDYCZNE
1) teoretyczne – podstawowe

– anatomia prawidłowa człowieka;
– histologia (patologiczna budowa komórek);
– anatomia, histopatologia – traktuje się jako jedna dziedzina .
– fizjologia – nauka o prawidłowym funkcjonowaniu człowieka i jego organizmu;
– patofizjologia – nauka o zmienionym funkcjonowaniu organizmu;
– biochemia – nauka o procesach funkcjonowania biologicznego organizmu;
– biofizyka – funkcjonowanie molekularne organizmu;
– mikrobiologia – nauka o mikroorganizmach;
– epidemiologia – nauka o występowaniu w różnych populacjach  zachorowań i nauka o dynamice tych zachoro­wań.
– immunologia – nauka o przeciwciałach (nauka na pograniczu teorii i praktyki);
– epidemiologa – nauka o występowaniu różnych chorób w rożnych populacjach, w różnych strefach geograficz­nych; potrzebna jest aby znać strukturę społeczną chorób, planować zapobieganie i leczenie (jest światowy monito­ring tych wszystkich zachorowań).
2) kliniczne.