Ogród na wsi

BylinaWysokie byliny, dorastające czasem nawet do 2-3 m, tworzą dużą masę zieleni, którą stosować można jako osłonę rozdzielającą różne części ogrodu, lub też ukrywać mniej atrakcyjne miejsca. Ciekawie prezentują się z wysokimi trawami, krzewami, niższymi bylinami, oraz pod konarami drzew. W małych ogrodach trzeba wziąć pod uwagę charakter wzrostu i funkcję jaką będą spełniać wysokie byliny. Wyprostowane, o sztywnych pędach, sadzi się w małych grupach, natomiast gatunki mające tendencję do niekon­trolowanego rozprzestrzeniania się należy sadzić w dużych grupach w pobliżu ogrodzenia lub wyższych krzewów Unikać należy obsadzania nimi wąskich ścieżek i przejść, gdyż mogą utrudniać swobodną komunikację w ogrodzie. Silny wiatr oraz deszcz powodują często ich pokładanie i dlatego dla wielu gatunków warto przygotować odpowiednie podpory, które zapewnią im estetyczny wygląd. Bujnie rozrastające się do po­nad 2 m nawłocie, malownicze słoneczniki i ich liczne od­miany oraz rudbekie nadają się jako osłony i żywopłoty. Silnie rozrasta się tarczownica tarczowata (0,5-1 m) o jasnoróżowych kwiatach ukazujących się przed rozwojem ogrom­nych, ciemnozielonych liści, przebarwiających się jesienią na złocistoczerwony kolor.

Na trawniku i przy domu, jako główny element kompozycji doskonale nadają się wyraziste byliny o pięknych kwiatach. Wymienić tu można m.in. majestatyczne pustynniki, o białych lub różowych kwiatach zebranych w długie kwiatostany, akanty o białoróżowych gronach oraz egzotycznie prezentujące się jukki o sztywnych, długich liściach i wyniosłych, pachną­cych, białych kwiatostanach. Bardzo efektownie prezentują się kwitnące od lipca do późnej jesieni dalie o wspaniałych, potężnych kwiatach. Rośliny te jednak ze względu na wielkość i ciężar kwiatostanów, wymagają często podpór, które zapewnia im lepszą stabilność.

Na słonecznych, naturalistycznych rabatach, wśród obfitości innych gatunków, efektownie wyglądają niewybredne krwawniki wiązówkowate o płaskich, złocistych kwiatach. W ich towarzystwie ciekawie prezentuje się chaber wielko-główkowy o żółtych kwiatach, oraz różowo kwitnąca liatria grubokłosowa, a także czo­snek olbrzymi z purpurowymi kwiatostanami. Na ciepłych stanowiskach doskonale rośnie dziewanna o szarych, kutnerowatych liściach i subtelna rutewka dwuskrzy­dłowa o luźnych fioletowych kwiatach.

Wiele gatunków doskonale czuje się w półcienistych i cienistych miejscach, na żyznych glebach, w ogród leśnych i naturalistycznych. Pod koronami drzew dobrze czują się różnego rodzaju paprocie m.in. długosz królewski, którego ogromne, jasnozielone liście mogą mieć nawet 1,5 m wysokości. W poszyciu leśnym mogą rosnąć kwitnące we wrześniu pluskwice, tworzące długie grona bia­łych, gwiaździstych kwiatów ponad masą zielonych liści. W cienistych zakątkach ogrodu warto również posadzić tojad o silnym systemie korze­niowym, mogącym umacniać również pochyłe części terenu. Jego kwiaty w zależ­ności od odmiany mają barwę niebieską, fioletową, białą oraz żółtą, która w ciemnych, ponurych miejscach daje cieplejszy, słoneczny nastrój.

Szczególnie blisko zbiorników wodnych czuje się doskonale parzydło leśne o dużych brudnobiałych wiechach oraz sadziec purpurowy, o przepięknych różowobordowych kwiatach. Oryginalnie tuż przy wodzie prezentują się również tawułki, kwitnące w odcieniu różu i czerwieni, a także wiązówki o różno­barwnych kwiatach. Ponadto krwawnicę o fioleto­wych kwiatowych gronach,  oraz języczki o kwiatostanach w kształcie kłosów lub baldachów złożonych z pomarańczowożółtych kwiatów. Różnokolorowe ostróżki o długich kwiatostanach oraz wysokie odmiany floksów, plamistego i wiechowatego, powinny rosnąć w miejscach osłoniętych od wiatrów i lekko ocienionych. Większość bylin kwitnie latem, ale są i takie, które jesienią stają się prawdziwymi pięknościami. Są to przede wszyst­kim astry nowoangielskie oraz nowobelgijskie, zdobiące rabaty wiechowatymi kwiato­stanami o barwie różowej, niebieskiej oraz białej i czer­wonej. Doskonale o tej porze roku oprócz astrów i dalii wyglądają również ogromne kępy dzielżanów o masie niedużych kwiatów barwy od cytrynowożółtej do brązowoczerwonej. Ciekawie przy nich wyglądają szkarłatne kłosy rdestu himalajskiego lub białe wiechy rdestu wielo-kłosowego, o odmiennym kon­trastowym kształcie i barwie. Doskonałym tłem dla wyso­kich bylin są trawy ozdobne. Największymi jest trawa pampasowa, miskant chiński oraz miskant cukrowy, które osiągają często ponad 2 m wysokości.